Doe een boekje open over reuma
Img 4076

Steeds meer moeten laten

Een verhaal door Sportfanaat Hemelaar

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

Sportief en toch niet meer kunnen

OP mijn 17e deed ik eindelijk de stap naar een sportvereniging. Vroeger als meisje, was ik iemand, die graag voetbalde. Na een tweetal schoolvoetbaltoernooien, waarin ik kennelijk gescoud was, kreeg ik aanbiedingen voor clubs. Maar ja, dat was wel in dorpen verderop en een auto hadden we niet.
In ons eigen dorp was geen damesvoetbal. Het was nl. het jaar 1977.
Mijn broers zaten op volleybal en kregen mij zover, dat ik daaraan begon.En na de eerste training, was ik eigenlijk verliefd op sport in teamverband.
Al na een paar jaar had ik heel wat blessures achter de rug, allemaal in pezen. De huisarts zocht de oorzaak in te fanatiek sporten.
Fysiotherapie en ontstekingsremmers moesten het oplossen. Dat gebeurde ook en ik pakte naast het volleyballen ook het tennissen op.
Sporten gaf me zelfvertrouwen-iets dat ik eigenlijk niet in deze mate kende- en gek genoeg vond ik het daarbij geweldig, als mensen hun waardering uitspraken over mijn prestaties...Heerlijk was het, al die belangstelling.
Trainen, training en tennisles geven, toernooien, competitie ........ik kon bijna niet meer zonder. Sporten gaf me meer en meer een goed gevoel in allerlei opzichten.

De sportverslaving ging wel door. Ik ging op tafeltennis, begon met duiken en zou na jaren ook nog de golfsport oppakken.........

Langzaam brokkelt het af.

Na een ski-ongeluk, 15 jaar geleden zou ik niet meer mogen volleyballen, tennissen, hardlopen en alle sporten, die erg belastend zijn voor je knie.
Balen, maar mijn tennisleraar heeft mij voor die sport toch weer op de rit kunnen krijgen.
Met een brace om kon ik dat zonder pijn in mijn knie blijven doen.

Ik kwam mensen tegen, die de Roparun deden en richtte een eigen team op. Dit was een prachtig evenement!! Ik trainde veel op de fiets en moest dan in een weekend 4x80 km afleggen. Mijn eerste deelname was in 1994. Natuurlijk was alle aandacht en bewondering geweldig. Maar nu kon ik mijn sport ook nog eens inzetten voor een goed doel!! En het bracht mij door de ontmoeting met andere mensen op nog een geweldige sportieve uitdaging: de Nijmeegse Vierdaagse. Daarmee begon ik in 1995.
De Roparun heb ik drie jaar gedaan. Toen viel het team uit elkaar.
Jammer, zonde. De Nijmeegse Vierdaagse bleef over.
En toen bij toeval, tijdens een ontspanningsmassage, werd een gek plekje op mijn rug ontdekt. Dat liet ik onderzoeken door de dermatoloog en er kwam uit, dat ik Artritis Psoriasis had.
Mijn huisarts kon nu een andere verklaring voor alle peesontstekingen vinden.
Thuis had ik nachtmerries, die eigenlijk alleen maar gingen over mijn psoriasis.

Het tennissen ging door. Maar ik speelde geen competitie en toernooien meer, want ik wist, dat dit i.c.m het trainen voor de Vierdaagse teveel zou zijn voor mijn gewrichten.
Dat trainen ging ook niet helemaal zonder blessures. Maar ach, als dat behandeld was, konden we gewoon weer verder.
Na de 100e Vierdaagse zou ik hiermee stoppen, in 2016. Dan had ik er 8 keer aan meegedaan en zaten er 10 jaar fanatieke trainingen op.
Nu moet ik er niet meer aan denken............te veel last van pijn en stijfheid.
Met het tennissen heb ik inmiddels al wat avonden moeten laten schieten, gewoon, te veel last...........

Hoe verder?

Dat ik al een aantal keren niet heb kunnen tennissen, valt me zwaar.
Pijn in allerlei pezen.
Ik heb inmiddels al heel wat medicijnen gehad: Dovobed zalf voor de huid, 2x lichttherapie, Duclofinac, Methotrexaat en zit nu een poosje aan de Humira.
Ik weet niet, waar het aan ligt, maar het lijkt wel of ik stijver en stijver word en meer pijn krijg. Vanochtend was het douchen al een aardige opgave.
Ja, ik sport nog steeds. Ik probeer toch een avond per week te tennissen en 2 tot 3 keer per week naar de sportschool te gaan(al is dit alleen voor het soepel houden van alles), en regelmatig nog mijn langere afstanden te fietsen.
Het staat in schril contrast met de 7 dagen per week, die ik gewend was te sporten en de spierpijn NA je inspanningen.
De pijn en stijfheid zijn nog momentopnamen. Er zijn dagen, dat ik als een jonge hond van alles aankan. Maar gisteren en vandaag zijn een drama en dan heb ik nog geen inspanning geleverd.
Mensen zien mij nog steeds als sportief en die spiegel houd ik ze dan ook maar voor.
Maar ze weten niet,hoe ik van binnen stukje bij beetje inlever.Dat begrijpen ze ook niet. Ze snappen een blessure, maar denken, dat die maar tijdelijk is.

In mijn werk in het onderwijs loop ik ook tegen de problemen aan. Maar welke juf gaat er nu bijv. met polsbraces voor de klas staan?

Houd me ten goede: ik ben blij, dat ik relatief nog veel kan doen en dat ik me nog gelukkig moet prijzen over mijn huidige gezondheid.
Lichamelijk sta ik nog best wel sterk, maar mentaal is de opoffering enorm!!
Ik loop nu vaak de Vierdaagse, maar dan een mentale met al zijn keren, dat ik mijzelf tegenkom op mijn weg.

Over mijn toekomst denk ik niet na. Ik probeer maar te leven bij de dag en het Kruidvat te sponsoren met het kopen van pijnstillers.
We zullen zien. Ik weet wel, dat ik mijn sportmentaliteit goed kan gebruiken om door te gaan.
Maar ik bid, dat ik mijn tennissen niet helemaal zal moeten opgeven.

wie ik ben?

Ik ben nu 51 en alleenstaand. Sinds 9 jaar woon ik in een leuk huis aan het water en vind het heerlijk om met mooi weer in de tuin te zitten en de langsvarende bootjes te bewonderen.
Al 29 jaar ben ik werkzaam in het onderwijs.

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal