Doe een boekje open over reuma
1559593792749

Een tunnel zonder einde

Een verhaal door Naduah Wahlbrinck - van Opstal

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

Leeg van binnen

Daar sta je dan. De diagnose(s) RA zwart op wit. En nu? Mijn wereld stort voor een moment in. Ik ben ziek. Chronisch. Ik word dus nooit meer beter. Wordt ik nu steeds zieker? Kan ik straks helemaal niets meer? Wat heeft het dan nog voor zin? Ik laat de hoop varen. Dit was het dan. Mijn jeugd is voorbij. Net zoals mijn toekomst. Door alleen al de zin: "U bent erg ziek" te horen word ik voor mijn gevoel automatisch al zieker. Ik kan niet meer vooruit plannen. Voortaan moet ik in het hier en nu leven. Dat kan ik niet. Ik houd mij altijd stand vast aan de planning. Dingen kunnen niet zomaar gebeuren. Kan ik mijn opleiding nog wel afmaken? Mocht dat ├╝berhaupt al lukken kan ik dan nog wel gaan werken? Hoe kom ik dan aan inkomen? Dat zijn zorgen voor later. Toch gaat er op dat moment van alles door je hoofd. Zelfs dingen waar je nog nooit eerder aan hebt gedacht. Kan ik later op mijzelf gaan wonen? Heb ik dan thuiszorg nodig? Zal ik wel een partner vinden? Wil ik iemand die last met zich mee laten dragen om voor mij te zorgen? Het wordt even donker. Geen gedachten meer. Alleen maar leegte. Stilstaan bij het moment dat ik nu eindelijk een diagnose heb. Na al die jaren. Ik heb mij niet aangesteld. Ik ben dus echt ziek. Dit brengt opluchting hoe gek dat misschien ook klinkt. Op sommige momenten ging ik aan mijzelf twijfelen. Ik kan toch niet alweer ziek zijn? Zit het toch tussen mijn oren?

Pas op de plaats

Maar dan veranderd er iets. De realiteit komt terug. Hoe ga ik vanaf hier verder? Ik moet een splitsing maken tussen de dingen die NU van belang zijn en de dingen die later pas van belang zijn. Ik moet ook iets nieuws gaan leren. Hulp vragen... Dat is niet mijn sterkste kant. Ik dacht dat ik altijd alles zelf wel zou kunnen.

Ook gebeuren er zoveel dingen in je lichaam die je niet herkent. Opeens moet je heel vaak naar het ziekenhuis. SEH was mijn beste vriend. Elke maand lag ik er weer voor iets ander. Het vervelendste is dat de artsen niet weten wat ze ermee moeten. Maar geef niet op, want hoe moeilijk het ook is je leert er vanzelf mee omgaan. Je gaat trucjes leren om het jezelf wat makkelijker te maken.

De acceptatiefase ben ik door. Mijn ziekte gaat nooit meer weg.

Een klein lichtpuntje

Ook al gaat mijn ziekte niet meer over er stralen toch weer kleine lichtpuntjes door. Zeker van die kleine dingen wordt ik me steeds bewuster. Dat zorgt ervoor dat ik dus ook steeds weer wat meer kan genieten. Ondertussen ben ik 5 jaar verder vanaf het moment dat de diagnose gesteld werd. Ik ben nu 22 jaar. Ik kan niet meer werken. Mijn hobby's niet meer uitvoeren. Een groot sociaal stuk is weggevallen. Mijn lichamelijk welzijn is hard achteruit gegaan. Ik heb ondertussen een boek vol aan hulpmiddelen. En een contactenlijst aan hulpverleners en artsen. Maar er zijn ook goede dingen gebeurd. Ik heb mijn diploma en verschillende certificaten behaald. Ik woon op mezelf. Ik ben getrouwd. Ik ben trots op mezelf.

AL boven al moet ik niet vergeten dat ik geen reuma ben. Ik ben Naduah en ik heb reuma. Het is een deel van mij, maar niet mijn hele leven.

Mij krijgen ze niet klein.

De persoon achter de ziekte

Ik ben gediagnosticeerd met RA toen ik 17 jaar was. Ik ben nu 22 jaar. Ondertussen zijn er meerdere diagnoses bijgekomen. Ik heb vele medicamenteuze behandelingen geprobeerd. Helaas slaat niks op mijn lichaam aan. Ik ben erg beperkt en afhankelijk van zorg. Ik heb helaas geen pijnloze dagen en heb altijd een ziek gevoel. Met mijn verhaal wil ik doorgeven dat hoe moeilijk en zwaar het ook is of wordt blijf doorgaan en geef niet op.

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal