Doe een boekje open over reuma
Afbeelding1

Jong geleerd is oud gedaan

Een verhaal door Mille Vermeulen

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

'Ik lijk wel een oma', zei ik al lachend

Als kind danste ik letterlijk en figuurlijk door het leven. Ballet was mijn grote passie en deze beoefende ik al sinds mijn vijfde. Op het einde van de lagere school kreeg ik plots last van lage rugpijn. De huisarts dacht aan een nierprobleem, wat na een echo gelukkig niet het geval bleek te zijn. De pijn verdween, maar kwam rond mijn dertiende in alle hevigheid terug.

Een orthopedist stelde scoliose vast, wat een verkromming van de rug is. Een behandeling bij de kinesist liet de pijn volledig verdwijnen en ik danste rustig verder.
Op een koude winteravond was ik met een vriendin gaan zwemmen. We fietsten al bibberend naar huis. Plots moesten we stoppen voor een voorbijrijdende auto. Op het moment dat mijn vriendin terug vertrok, bleef ik staan. Mijn knieën kon ik niet meer plooien. ‘Ik lijk wel een oma’, zei ik al lachend.

Van step aerobics naar MRI-scans

Doorheen de jaren kreeg ik ook last van mijn heupen. Eerst enkel na het joggen, maar na een tijdje ook na het wandelen. Ook mijn rug liet weer van zich horen. Met ballet ben ik op mijn zeventiende gestopt. Om dan toch iets van beweging te hebben besloot ik om step aerobics te gaan doen, wat me aan het einde van de 10-delige reeks een dorsale blokkade bezorgde.
De huisarts schreef kinesitherapie voor en verwees me door naar een reumaverpleegster voor de pijn in mijn heupen. Daar werd er een röntgenfoto van mijn bekken gemaakt. Ook diende ik een ellelange vragenlijst in te vullen. Zelf dacht ik: Wat ben ik hier aan het doen? Er is vast niets ernstigs aan de hand.

Tot mijn grote verbazing besliste de reumatoloog dat er toch een MRI-scan genomen moest worden. Ook diende ik alvast met ontstekingsremmers te starten. Als de pijn dan verminderde, was de diagnose al half gesteld.
Al na één ontstekingsremmer voelde ik een groot verschil. Mijn rug leek wel verdoofd. Een heerlijk gevoel met een bittere smaak, want ik wist wat dat dan betekende. Na een tweede MRI-scan werd in oktober 2014 bevestigd wat ik ondertussen eigenlijk al wist: reuma.
De speciale 'gave' van mijn lichaam om me plots vijftig jaar ouder te laten voelen draagt de naam: Bechterew, meer specifiek: niet-radiografische axiale spondylartritis. Een auto-immuunziekte die hoofdzakelijk gewrichtsontstekingen veroorzaakt in de wervelkolom en het bekken, maar ook in alle andere gewrichten, spieren en in extreme gevallen zelfs zorgt voor ontstekingen van organen.
Doordat het een auto-immuunziekte is vecht mijn lichaam tegen mijn eigen gezonde cellen alsof deze bacteriën/infecties zijn. Hierdoor ben ik snel vermoeid of voel ik me grieperig als ik mijn grenzen niet respecteer.

Beweging als beste medicijn

Voor de derde keer in mijn leven ging ik naar een kinesist. Mijn rug werd meteen goed onderhanden genomen en kinesiotape werd mijn nieuwe beste vriend. Het was pas toen de kinesist vroeg op welke dag ik het liefste wilde komen, omdat ik een 'blijvertje' ben, dat ik begreep dat er nooit een einde aan de kinesitherapie zou komen.
Stilletjes aan begon het besef te komen van wat ik nu precies heb. Naast de rug-en heuppijn heeft mijn aandoening ook zijn weg gevonden naar de enkels, knieën, ribben, borstbeen en ellebogen.
Het fantastische gevoel dat ik ervaarde na die ene ontstekingsremmer is niet meer teruggekeerd. De zwaardere broertjes en zusjes van dat eerste pilletje werden door mijn lichaam al snel als te licht bevonden.
Voor mezelf heb ik nu beslist om geen nieuwe, zwaardere, medicatie te proberen. Geen enkel pilletje kan mijn aandoening genezen en bovendien zijn zulke pillen een ware nachtmerrie voor de maag. Mijn lichaam geef ik nu de best mogelijke zorgen door kinesitherapie, yoga, wandelen, fietsen, zwemmen. Ook ben ik op advies van een revalidatiearts begonnen met intensieve conditietraining voor de spierpijnen en hoge spierspanning te laten dalen.
Ook al voel ik me vaak eenentachtig in plaats van eenentwintig, toch probeer ik me niet te laten doen door mijn aandoening. Mentaal is het wel vermoeiend, zeker voor iemand die alles supergoed wil doen. Steeds moet ik erop letten dat ik mijn gewrichten niet te zwaar belast, maar langs de andere kant is het misschien nog wel belangrijker dat ik voldoende blijf bewegen.
Soms ben ik een beetje triest om mijn ‘prullenlichaam’. Toch denk ik dat mijn aandoening me dichter bij de essentie van het leven brengt: een gezonde geest, in een gezond lichaam. Zonder reuma zou ik een goed werkend lichaam minder naar waarde schatten. Zonder reuma zou ik mijn geluk veel verder zoeken. Dus misschien is de les die ik eruit geleerd heb wel zo positief dat het de nadelen wat vervaagd.

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal