Doe een boekje open over reuma
Dsc07027

Artrose

Een verhaal door Marjon Kaptijn

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

Gedicht over artrose

ARTROSE

Iedere stap
Die ik zet doet zeer
Mijn benen vertellen
Ik wil niet meer

De wereld wordt kleiner
De afstand juist groot
Ze zien niets aan mij
Ja, ik loop idioot

Ik blijf vrolijk doen
Maar verdriet zit in mij
Geketend dat ben ik
Niet langer meer vrij

Ze hebben het druk
Het gaat niet om mij
Ze vragen hoe gaat het
En gaan weer voorbij

Maar ik heb die nachten
Na dagen vol pijn
Dat ik niet kan slapen
En beter wil zijn

Ik heb niet veel wensen
Maar dat is er een
Dat houdt boven alles
Mij toch op de been

Ik moet niet gaan klagen
Dat is een taboe
Maar ik zou het willen
Ik ben al zo moe

Mijn wil om te leven
Die wint het steeds weer
Maar als het te veel wordt
Dan ben ik niet meer

Ik heb nooit gedacht
Dat het zo ver zou komen
Maar soms gaat het verder
Vooral in mijn dromen

Ik teer op de liefde
En word ook gevoed
Door diepe oprechtheid
Een vrij kostbaar goed

Mijn naasten een spiegel
Waar ik zelf in staar
Zij houden van mij
Dat zie ik zowaar

Gedachten gaan over
Het leven gaat door
Ook zonder het lopen
Ik ga er weer voor

Dit was vier jaar geleden.
Drie jaar geleden heb ik twee nieuwe heupen gekregen en nu kan ik weer lopen.
De artrose zit ook in andere delen van mijn lichaam, maar ik kan de deur weer uit.
Dankzij de wetenschap, die nu ook vordert met stamceltherapie, waardoor in de toekomst operaties mogelijk overbodig worden.

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal