Doe een boekje open over reuma
Screenshot 2015 09 21 17 26 20

We gaan gewoon door,

Een verhaal door Irene Van straten

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

En we zijn nog niet klaar

Begin gewoon maar ergens
Ben nu bijna 55 en het stopt maar niet met klachten.
Tijdens mijn carierre als buschauffeuse begonnen de klachten lanzaam binnen te stromen.
Een tennisarm, en daarna een hele reeks van onduidelijke ellende.
Moest vaak op het matje komen,mijn ziek zijn was storend voor mijn wergever.
Maar ik kon hier echt niets aan doen, en steeds weer hetzelfde liedje, er kwam niets uit de onderzoeken.
Het zou wel tussen mijn oren zitten.
Maar ik wist wel beter, ik voelde toch wat ik voelde.
1998 werd er suikerziekte geconstateerd en ook in 2 handen een carpaal tunnel syndroom.
Bijna een jaar thuis geweest, tja daar wordt een werkgever niet vrolijk van, dat begrijp ik wel.
1999 problemen met mijn rug en mijn stuitje.
Aangepast kussen gekregen zodat ik toch mijn werk kon blijven doen.
Onderzoek wees uit dat mijn stuitje wellicht gebroken was, maar helaas daar deden ze niets aan.
Toch maar weer doorgaan en ja hoor nekklachten.
En dan in 2004 breek ik mijn hand na een val, 16 weken gips en natuurlijk (daar gaan we weer) dystrofie in mijn linkerhand,wat uiteindelijk leidt tot ontslag met een nare rechtzaak erachter aan.
Ga de ziektewet in en ik krijg in 2006 een longembolie,uit het niets.
Tijdens de ziekenhuis opname geef ik aan dat ik al een tijdje aan het sukkelen ben.
De reumatoloog wordt er bijgehaald en ik krijg diverse onderzoeken.
Ook mijn nek is nog steeds een probleem.
Ben nu al bijna 2 jaar aan het zeuren en ik krijg van de neuroloog als antwoord, iedereen heeft wel eens pjjn in zijn nek.
Naar huis met antistolling en ja hoor een opgezwollen arm,dus naar de reumatoloog.
Een trombose arm, en levenslang aan de stolling.
Vlak daarna nog een longembolie .
Wat is er toch met me, wordt er niet beter op.
Bloedtesten gedaan en ja hoor antifosforlipidesyndroom, ik maak die stolsels zelf.Andere neuroloog, en ja hoor, nekhernia en een lage rughernia.
Dus nek operatie en 2 wervels worden vastgezet.
Inmiddels in de wia.

We gaan nog even door

Nu 2016
Weer een nekhernia, een colitus ischemie en
Een neuritus vestiburalis verder. Sta ik op de wachtlijst voor een 2de nekoperatie.
Worden mijn darmen steeds inwendig gecontroleerd, en blijkt inmiddels dat fybromyalgie mijn leven langzaam kapot maakt.
Ik kan er boos om worden en dat was ik ook echt,maar het heeft geen zin.
Mijn wereld wordt gewoon kleiner en ik moet steeds meer dingen laten gaan.
Afscheid nemen van het plezier in mijn leven.

Soms haat ik mijn lichaam echt, het laat mij zo vaak in de steek.
Ik kan er niet op vertrouwen.
Lig tegenwoordig vaak op bed omdat ik gewoon doodmoe ben, en dat alleen al van het douchen.
Mijn medicijnen neem ik trouw in.
Mijn fentaniel pleisters kan ik nooit vergeten .
Ben inmiddels een junk die niet zonder morfine meer kan.

Wat nu nog

Geniet maar van de dingen die ik nu heb, en de dagen dat ik me redelijk goed voel, omarm Ik met liefde, en doe ik leuke dingen.
Heb geen recht op vergoedingen,want wij verdienen zogenaamd te veel.
Dat is zo niet waar.
We zijn er nog niet, er zijn nog niet de juiste medicijnen om dit alles op te lossen.
Jammer dat ze het niet eerder wisten,het zit niet tussen mijn oren.

WE GAAN GEWOON DOOR..

Mijn leven in een notendop

Ben 55 jaar en getrouwd heb 3 volwassen kinderen, 2 meiden en een zoon, 2 kleinkinderen,2 hondjes en 3 vogels.
Mijn honden(2 westies) zijn mijn maatjes en ik luister veel muziek.
Vroeger danste ik veel,maar dat kan niet meer,helaas.
Ben 18 jaar buschauffeuse geweest.

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal