Doe een boekje open over reuma
Img 4180

T Leven

Een verhaal door Hanneke De Vries

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

De verhuizing

Toen ik 12 was, ben ik gevallen. Bij het hard lopen. Dat kon ik nl erg goed. Hard lopen, hard rolschaatsten, hard fietsen, hard zwemmen. Te grote nieuwe schoenen, suède , waren de schuldige. In de vacantie aan het Lago Maggiore, deed mijn arm pijn, kon hem niet meer strekken bij het zwemmen. Maarja, in die tijd ging alles vanzelf over, en na de vacantie gingen we verhuizen naar een nieuw huis. Vond ik niet leuk. Nieuwe school, niet leuk, en nog steeds pijn aan die arm. Dus werden we doorgestuurd naar de orthopeed en de internist. Dit is lang voordat er reumatologen waren. Onderzoek na onderzoek, operatie om bot te onderzoeken, ladingen pillen, pappen en nat houden! Er gebeurde niets.

Einde middelbare school,het leven begint

Langzaamaan begint er nog veel meer pijn te doen. Avonds zit ik onder een deken, want mijn schouders doen zeer. De dokters zeggen, en ook die in Nijmegen, dat ik jeugdrheuma hebt, die helaas niet is overgegaan. Na schooltijd fiets ik langs de poli om goudspuiten te laten injecteren. Jonge meid 17 jaar, ze vinden het maar raar. Maar het is niet anders. Soms voel ik me goed en het lukt me zelfs om goed gekeurd te woorden voor de verpleegopleiding. Dat houd ik 1 jaar vol. Met ingezwachtelde enkels, geen mensen meer kunnen tillen. Ik ben zieker dan sommige patiënten die ik verpleeg. Einde droom. Thuis, achter de geraniums. Dit wil ik niet, dan maar achter een bureau, en dat lukt.

T Leven.

Ik vind mijn lief, en samen krijgen we 1 kind, waar we heel blij mee zijn. Maar wat ben ik ziek, en wat gaat het berg af. En nu ben ik 59, al mijn botten zijn vergroeid en kapot, hé, maar ik ben NIET chronisch ziek, volgens het lijstje . Heel ver in mijn geheugen zit nog het idee dat ik ooit heel hard kon lopen, ik weet niet meer beter dan hoe ik nu ben. Mijn lief zorgt voor mij, neemt mij mee naar de USA en doet heel veel voor mij. En ik doe wat ik nog kan. Gelukkig is mijn hoofd en mijn babbel prima. In mijn hoofd ben ik een sportieve nog jonge vrouw, mijn lijf is het daar niet mee eens, maar hé, dat is het leven, zo is het gegaan en er zijn veel ergere dingen op de wereld.

Ik heb juveniele, reumatoïde arthritis, gekregen toen ik 12 was.

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal