Doe een boekje open over reuma
Img 20190611 203930

Onzichtbare pleister

Een verhaal door Ewoud Kremer

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

Moe moe

Toen bij mij, in zeer korte tijd, reuma openbaarde kon ik nauwelijks lopen en moeizaam bewegen. Mijn omgeving reageerde geschrokken en hielden rekening met mij.
Ze begrepen dat ik rust moest nemen en ik voelde me gesteund. Na maanden met krukken te hebben gelopen begon de MTX te werken. De krukken konden weg en ik liep weer als van ouds. Met het verdwijnen van de krukken ging ook het begrip weg.
Ook het vragen naar hoe ik mij voelde verdween.
Het is ook niet meer aan me te zien nu. Ik hou me in om elke dag te zeggen dat ik zo moe ben. Soms laat ik wat los maar dan krijg ik vaak de reactie :iedereen is wel eens moe of het hoort bij je leeftijd.
De pijn noem ik ook niet meer want daar is geen begrip voor.
Op een dag las ik een test waar iemand een pleister ging dragen, zonder dat het nodig was, en die persoon kreeg tientallen reactie s.
Ik heb hetzelfde gedaan en inderdaad kreeg ik overal de vraag wat er was gebeurd.

Ik hoef geen medelijden maar soms hoop ik dat mensen mijn onzichtbare pleister zien.

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal