Doe een boekje open over reuma
24fb0914219d0dc2af68ee56d5a45432

When nothing goes right, go left!

Een verhaal door Evelien

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

Stomme knie

Na een backpack vakantie in 2012 kwam ik thuis met een pijnlijke knie. Ik dacht dat het kwam door het vele lopen met een zware rugzak op mijn rug, dus besteedde er niet zoveel aandacht aan en dacht dat het vanzelf wel weer over zou gaan. Toen het na een paar weken nog niet over was, heb ik de stap naar de huisarts gezet. Vervolgens kwam ik bij een fysiotherapeut terecht die mij per direct 6 weken op non-actief zette. Niet sporten en vooral rustig aan doen was het advies van de beste man. Nou, dat was een beetje van een koude kermis thuiskomen, want als ik ergens slecht in ben is het wel rust houden, en dan moest ik ook nog eens mijn racefiets 6 weken in de schuur laten staan. Niet tof! Natuurlijk kreeg ik oefeningen mee die ik trouw uitvoerde, want dat zou betekenen dat ik na die zes weken weer kon gaan fietsen. Dus; gaan met die banaan!
Helaas bleek de blessure aan mijn knie hardnekkig en was ik er na die zes weken rust nog niet vanaf. Vele mogelijke oplossingen volgden, van fysiotherapie tot sportarts en zelfs injecties met dextrose (ja u leest het goed, zo slecht is suiker nog niet). Helaas was de pijn sterker dan de suiker. Dus een bezoekje aan de orthopeed volgde en ik kreeg een MRI scan(zeg maar dag tegen je eigen risico) Daarop was een klein scheurtje te zien in het kraakbeen achter mijn knieschijf. In combinatie met mijn specifieke klachten was de diagnose; patellofemoraal pijn syndroom. Dat klonk voor mij hetzelfde als 'u heeft enorme aanstelleritis' maar het bestaat dus echt! Kniepijn dus...

Cjeb3rswuaappxs Klik op het blok om het te verslepen

Het medisch circus

Met een 40 rittenkaart bij de fysio moest die kniepijn wel op te lossen zijn. Dus deed ik vol goede moed mijn oefeningen en kon hier en daar ook wel weer een kort ritje op de fiets maken. Dat ging de goede kant op! Helaas niet lang, want eind 2014 kreeg ik veel last van mijn enkel en pols. Misschien toch iets te enthousiast weer opgestapt dacht ik. Dus ging er weer een blik aan artsen open en eindigde ik begin 2015 uiteindelijk bij een plastisch chirurg (ja, u leest het goed) die mijn pols wel even zou repareren. Waarom deze man een plastisch chirurg wordt genoemd is mijn nog altijd een raadsel, want ik ben er met twee littekens niet bepaald mooier op geworden. Een kijkoperatie moest duidelijkheid geven over wat er aan de hand was in mijn pols. Wederom een scheurtje, handtherapie moest de boel weer beter maken was het advies. Ondertussen kon ik nog geen meter fietsen en had ik ook wel genoeg fysiotherapeuten gezien, maar vooruit, deze 'handtherapeut' kreeg wel een kans. Al was het maar omdat hij van die leuke krullen had.
In de tussentijd bleven de klachten in mijn enkel en ben ik toch maar weer naar (inmiddels een andere) huisarts gegaan. Hier kreeg ik meteen het complete kennismakingspakket; bloedafname, röntgenfoto's en een verwijzing naar de reumatoloog. Eh, reumatoloog? Dat is toch zo'n arts voor oude mensen die het aan hun gewrichten hebben?
Ietwat onzeker liep ik in de eerste week van de zomervakantie het ziekenhuis binnen, om er met een rugzak aan medicijnen en lab formulieren weer uit te komen. Het medisch circus ging van start, en ik speelde de hoofdrol...
Ondertussen ben ik na die eerste afspraak vaste klant van de afdeling reumatologie en baal ik dat ze bij de apotheek geen leuke spaaracties hebben. Na een second opinion begin dit jaar is het definitief. Ik heb reuma, en dat gaat niet meer over.

24d88a1734f0b3048a91bf2822096d45 Klik op het blok om het te verslepen

Je leven op z'n kop

Over welke soort reuma ik heb kan ik nog niet veel zeggen. Er is weinig 'bewijsmateriaal' in mijn bloed te vinden, dus het is nog een verrassing wat het straks daadwerkelijk blijkt te zijn. Vooralsnog noemt men het 'oligo artritis', wat kort gezegd betekent dat ik ontstekingen heb ik meer dan 1 gewricht. De behandeling die ik krijg is hetzelfde als mensen met RA (reumatoïde artritis), een van de meest voorkomende vormen van reuma.
Het afgelopen jaar stond dus in het teken van pijn, vervelende prikken, medicijnen en bijbehorende bijwerkingen. Je leven staat even heel erg op z'n kop. Logisch, want mijn hoofd is nog gewoon 32, terwijl mijn lijf soms voelt als 80. En die twee gaan niet zo goed samen. De klachten zijn na een aantal corticosteroïden injecties gelukkig wel minder (man wat is dat goed spul, geen wonder dat ze daar in de Tour misbruik van hebben gemaakt...) Maar helaas is dat ook maar tijdelijk. Medicatie was dus noodzakelijk om de boel rustig te krijgen. Een combinatie van reumaremmers en ontstekingsremmers moest die klus gaan klaren. Helaas hebben die medicijnen veel nare bijwerkingen waaronder extreme moeheid. Vooral dat laatste heeft grote invloed op hoe ik mij voel. Het sporten is dan ook op een heel laag pitje komen te staan en moest vanaf nul weer helemaal opgebouwd worden. Gelukkig heb ik inmiddels een fijne fysiotherapeut die kijkt naar mijn mogelijkheden, zo heb ik afgelopen week voor het eerst weer een heel klein rondje op mijn racefiets kunnen fietsen. Het gaat allemaal met hele kleine stapjes, maar die stapjes zorgen er uiteindelijk wel voor dat ik mijn doelen bereik. Het duurt alleen een beetje langer.
En natuurlijk zet je soms ook stapjes achteruit, maar toch probeer ik positief te blijven, want het leven is veel te mooi om zielig in een hoekje te gaan zitten...

Animaatjes keep calm and 3343987 Klik op het blok om het te verslepen

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal