Doe een boekje open over reuma
Jellyfish

Ik en mijn "medicijn" liefde

Een verhaal door Dries

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

Als ik wakker word dan weet ik het weer, mijn artrose is weer de rode draad van de dag. De pijn vraagt om mijn enige steun bij het opstarten, ja de pijnmedicatie. Enigste steun? Ja wel op dat moment maar zonder de steun van Suze, de liefde van mijn leven was het totaal anders geweest, dat weet ik zeker.
Iedere dag vraagt weer inzet en positivisme om de mentale motor op volle toeren te laten functioneren. Mijn koffie, let wel cappuccino Ralph, mijn sigaretje en mijn krantje geven de nodige power om alles weer te laten draaien……
Rust kent mijn lichaam helaas niet ook al heb ik geslapen, nou ja wat uren de ogen dicht gehad. Klinkt zielig? Nee dat niet maar het sloopt me wel af en toe. Rust zoeken en krijgen dat is veel anders dan rust hebben. Moeilijk uit te leggen denk ik……
Tis wat leven met een ziekte wat ik lang niet wilde zien en horen maar ja ik kan niet anders. “ Er mee moeten leven en pfff heftig “ ja noem maar op, zo maar wat kreten die langs je heen komen. “hoe is het met je? “ zomaar een fatsoensvraag of welgemeend altijd weer moeilijk en vervelend te beantwoorden. Als ik goed zeg dan lieg ik……
Raar is het dat ik zoveel onderzoeken heb gehad en dat ik steeds opnieuw een woord toe kan voegen aan “mijn woordenboek “. Ik probeer alles om iets te horen waar ik vrede mee kan hebben maar ja dat is toch moeilijk schijnbaar. Natuurlijk mag ik mijn omgeving absoluut niet vergeten want zij moeten met mij leven en dealen om Annes worden maar te gebruiken. Ik denk er vaak aan zonder dat ik het deel met b.v. Suze wat natuurlijk heel slecht is van mezelf. Ik wil gewoon niet tot last zijn van andere is dat het? Denk het wel…. Maar kan ik zonder de steun van Suze en Anne ? Nee natuurlijk niet….. maar ja dan toch, blijft moeilijk het te zeggen zonder zielig gevonden te worden. Oeps ik weet nu al dat ik op mijn ballen krijg …… “want zeg het me asjeblieft Dries anders kan ik er niet voor je zijn” shit en gelijk heeft ze eigenwijze ik…..

Opeen stapeling van gebeurtenissen en ervaringen die mij ook gigantisch bezig houden maar ik wil en moet positief blijven, dat is een drijfveer om mijn ziekte enigszins dragelijk te houden. Ik merk wel dat het de laatste tijd moeilijker wordt om alles goed te kunnen dragen, de onzekerheid over mijn ziekte , de toekomst en mijn korte nachten met veel te weinig slapen maken toch dat ik mentaal iedere dag weer een optater krijg. Gelukkig krijg ik alle ruimte om een power nap te doen. Heel mooi is het om te zien en te voelen dat ons Anne van 6 jaar ook verdomd goed invoelt wanneer het niet lekker gaat. “gaat het Dries?”, “Wil je even slapen?” , wat een heerlijke schat is het toch. Ze heeft niet in de gaten dat het mij ook heel veel kracht geeft. Ik geef heel veel liefde aan haar en ze geeft mij o zoveel terug, Sorry Suze je moet mij toch delen met een ander….. haha.

Stiekem kijk ik heel vaak mijn mail na omdat ik na mijn zoveelste onderzoek op een antwoord van Hans de Reumatoloog wacht. Zou hij het weten? Hij heeft al heel veel verlichting en hoop gegeven op meer dragelijkheid. Ik weet het ook niet meer wat ik moet verwachten pfff vervelend hoor ziek zijn….. en al die afhankelijkheid.
Eindelijk een mail van Hans,( ik schrijf dit op woensdag, een dag later). “Beste Dries, geen artritis, bijna gezegd helaas want dat is goed te behandelen” Maar dan de conclusie, Poly articulaire artrose, of te wel zelfs mijn eigen lichaam is de boosdoener van alle ellende ” potverdikkie “ zou mijn Suze zeggen, wat een klap voor je kop zeg. De koude rilling over mijn lijf, tranen rollen over mijn wangen, alles gaat nog zeerder doen. Ongeveer 12 uur gisterenmiddag kreeg ik door wat Hans geschreven heeft. Helaas maar eigenlijk ook weer goed dat ik alleen ben en moet het weer even een plaats krijgen. Ik probeer me groot te houden, shit lukte niet heb ik toch gehuild. Moet kunnen toch?
Ja lieve Suze dit schrijven is ook voor jou, je moet en mag weten wie ik ben, wat ik voel en wat mijn drijfveren zijn om deze K ziekte te kunnen dragen. Jij en ons Anne het perfecte “medicijn “wat ik nodig heb, ik hou gruwelijk veel van jullie XXXXXXXXXXXXXXX

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal