Doe een boekje open over reuma
Zonsopgang

Iedere dag weer een dag

Een verhaal door Dries

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

Ik ben Dries en ik ben 56 jaar.Een aantal jaren geleden is bij mij artrose vastgesteld op diverse plaatsen.
Ik heb ruim 25 jaar rugklachten die ontstaan zijn op mijn werk door een vechtpartij met een cliënt.
Ik werkte destijds met mensen met een beperking en heftige gedragsproblemen. Na het oplopen van 2 hernia's is voor mij de slopende ellende begonnen. In eerste instantie werden al mijn pijnklachten en de fysieke gevolgen geweten aan de eerder genoemde hernia's. Helaas werd mij ongeveer 5 jaar geleden verteld dat alle klachten voortkwamen van artrose die progressieve vormen aan heeft genomen. Deze conclusie slaat in als bom en heeft mijn totale leven drastisch veranderd.
Al snel veranderde er veel voor mij in mijn gehele doen en laten. Ik ben altijd een sportief iemand geweest waarbij ik sporten zoals voetbal, tennis en tafeltennis beoefende. Ik was daarnaast trainer en scheidsrechter bij de jeugd. Iedere keer weer moest ik noodgedwongen sportieve activiteiten laten vallen. Uiteraard had dit ook veel consequenties in mijn privé leven.
In mijn werk ben ik van groepsleider naar leidinggevende gegaan met de diverse functies. Mede door mijn fysieke gesteldheid ben ik moeten stoppen met mijn werk in 2014.
Nu ben ik al enkele jaren in de molen van het ziekenhuis en therapeuten. Enkele operaties achter de rug, second opinion bij andere specialisten ecterera.

Ik heb nu in ieder geval duidelijkheid, ik heb artrose in o.a. mijn handen, polsen, sleutelbeen, nek, rug en heup.
Pijn, ongemak, soms afhankelijkheid ,mobiliteits klachten en beperkingen.
Een heel scala van problemen die voor veel mensen niet onbekend zijn.

Ja hoe gaat mijn verhaal verder, een moeilijk maar tevens een emotioneel onderdeel om te beschrijven.
Ik heb daarom mijn titel van het boek "iedere dag weer een dag " gegeven.
Het heeft mij de afgelopen jaren veel moeite gekost zo te denken, ik was alleen maar bezig met de ongewisse toekomst zonder echt te genieten van de dag.

Iedere dag weer een dag is voor mij de rode draad van mijn leven geworden omdat ik met steun van enkele dierbaren heb geleerd te genieten ondanks mijn beperkingen.
Van orgine ben ik altijd een positief ingesteld persoon geweest vol plannen, ideeen en toekomstgericht kijken. Jaren geleden kwam hier de klad in wat ik zoveel mogelijk voor mezelf gehouden heb. Ja ik klaagde over pijn in mijn rug,armen en benen maar hield mijn ware gevoel verborgen. Ik besefte maar al te goed dat mensen soms twijfelde wat er speelde. Dit heeft jaren geduurd wat ik zeker niet als prettig ervaren heb. Soms waren er geluiden dat ik mijn gezondheid gebruikte om weinig te ondernemen. Het onzichtbaar aanwezig zijn van pijn is iets wat ik alleen gedragen heb.
Ik kreeg wel de nodige adviezen van de diverse therapeuten hoe ik hier het beste mee om kon gaan naar mijn omgeving maar ja het gevoel dat je niet altijd serieus genomen werd vormde mij zo hoe ik was tot ongeveer 5 jaar geleden. Te gek voor woorden eigenlijk voor iemand die altijd wist te vertellen wat goed was voor een ander. Het klinkt misschien gek maar ik was op een gegeven moment bijna blij dat ik uiterlijke symptomen kreeg,het was zichtbaar, zoals dikke kromme vingers, uitstulping van mijn sleutelbeen etc. Ik kwam in de medische molen terecht en al snel was duidelijk dat ik op diverse plaatsen artrose had. " je moet er mee leren leven en je bent eigenlijk te jong". Je snapt wel van deze dooddoeners wordt je ook niet vrolijk. In de prive situatie is er ook veel gebeurd en veranderd wat mij uiteindelijk alleen maar sterker heeft gemaakt.

Leven vanuit mijn huidige situatie, hoe geef ik dat vorm; Wat voor mij heel belangrijk is, is het medicijn "celebrex". Dit medicijn gecombineerd met andere pijnstillers maken mijn pijn dragelijker. Het kost mij wel ontzettend veel energie, pijn, moeite en doorzettingsvermogen.
Nu ik het over het algemeen geaccepteerd heb dat ik deze ziekte heb is mijn gedachten wereld weer omgeslagen naar het sterke punt wat ik altijd had, positief staan in mijn leven. Voor mij is een glas weer half vol. Ik ben een heel ander leven gaan leiden, ik heb hele waardevolle mensen om me heen die iedere dag weer een mooie dag kunnen maken. Naast mijn ouders,familie,enkele vrienden en uiteraard mijn zoon en schoondochter zijn vooral mijn vrouw en mijn stiefdochter de drijfveren om te kunnen dragen wat op mijn pad komt.
Openheid, open staan, stimuleren, feedback geven en krijgen, eerlijk en oprecht kijken naar jezelf en andere, acceptatie, saamhorigheid, liefde, verdriet en begrip, realistisch, positief, ondersteunen, doorgaan.Een hele hoop woorden, gedragingen en acties die een onderdeel van mij zijn maar wat je nooit alleen kunt.
Wanneer mensen in mijn/jouw omgeving dit realiseren en onderkennen dan pas kun je meer volwaardig functioneren met deze slepende en vervelende ziekte. Ik sta iedere dag op met de nodige problemen, pak mijn medicatie en probeer er weer alles uit te halen om de dag een mooie dag te laten zijn.

Want iedere dag is weer een dag.

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal