Doe een boekje open over reuma
204f2df2 1a82 4d1b ab28 74b96804cc4c

Van Verpleegkundige naar Patiënt...

Een verhaal door D Groen

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

Zit ik in Bananensplit?


De presentator komt vermomd aanlopen, hij kijkt de voor de gek gehouden kandidaat aan: “je zit in Bananensplit”: zegt hij. Een diepe zucht, opluchting.......HET WAS EEN GRAP.....

Vaak denk ik daaraan! Waar blijft ie nou? Ralpf Inbar, Frans Bouwer maakt me niet uit IEMAND. Iemand die zegt en bewijst dat het een grap is. Een flauwe grap, een gemene grap, een levensveranderende 180’ kerende immens lelijke grap......

Helaas!
Elke dag weer word ik wakker, spring niet uit mijn bed, heb geen energie, geen bewegingsvrijheid, geen gezond en ongemerkt pijnloos lichaam èn geen ander doel of plan dan de dag doorkomen.

Balen!
Daar waar ik eerder gemiddeld 10 patiënten een fijne dag kon geven. Gezellige, professionele en boeiende contacten met collega’s en samenwerkpartners had. Me nuttig kon maken en een doel en mooi streven had..... NU NIETS, heel soms bijna niet
:-(

Help, mijn lijf is een prutser!


Wat gaat er mis vraagt de presentator?
Ik leid hem door mijn aangedane lichaam heen. Nou kijk het begon eigenlijk met kleine schoonheidsfoutjes, geen probleem na een tijdjezag ik ze niet meer. Hypermobiliteit sinds mijn jeugd, hypoglykemie sinds mijn zwangerschappen en fibromyalgie na een traumatische tijd met letterlijk en figuurlijk op de puntjes van mijn zenuwen balanceren. Hij knikt begripvol, ja zo gaat dat hè, er komt steeds weer een beetje bij. Waar trok je de grens en concludeerde je “Help, mijn lijf is een prutser!”?. Ik neem hem mee naar de plek die zwaar verwoest is, een ruimtedie eerder nog de potentie had mooie dingen te herbergen. Mijn baarmoeder leg ik hem uit, de baarmoederhalskanker en benodigde operatie die gaf de genadeklap. Dit komt niet meer goed, er is zoveel beschadigd dat nu het complete lijf niet functioneert. Enkel nog gepruts waar ik me naar moet schikken. De tranen wellen op en de camera zoomt in op het rampgebied.

De diagnose kwam als een shock na al jaren aanmodderen met klachten, ongemakken en oplapmiddelen. Het bevolkingsonderzoek deed zijn doel eer aan, ik werd eruit gepikt en heb er mijn leven aan te danken! Daar waar ik eerst bevreest was of ik het ging redden (een klein percentage tegenwoordig) was ik na de operatie opgelucht en gerustgesteld. Het waren heftige maanden maar de gyneacoloog was tevreden. Alles was eruit geen restant meer dat behandeling noodzakelijk maakte. Achteraf “er goed vanaf gekomen”.

C6be42f2 7434 4831 baae c9a802123c52 Klik op het blok om het te verslepen
1a6873ba fdef 42cc a4d6 e0af48eba692 Klik op het blok om het te verslepen
8322817b 929b 40c7 9c97 fc78ba2f49ff Klik op het blok om het te verslepen

Dees anatomy


De actrice loopt de set op, ze is door de visagie en styliste kaargemaakt voor de rol als Regisserend Wijkverpleegkundige. Een glanstol want ze kent haar tekst en na jaren studie is het leven van een pleeg op haar lijf geschreven. Maar daar gaat iets mis, de camara loopt ze hoort de regie aanwijzingen maar haar lijf, wat gebeurt er..... Haar hoofd lijkt volgestopt met watten, haar spraak lijkt vertraagt als een grammofoon op de verkeerde toeren, ze wil zich soepel bewegen maar erzitten betonblokken aan armen en benen. Er drukt iets op haar borst, haar longen en ingewanden. Wat gebeurt er!
CUT roept de regie assistent. Hij draait zich geergert om: “Wie heeft Dees klaargemaakt voor haar rol? Ze is verkeerd gecast. Schiet op, nachtpon aan en in het hoog/laagbed. Dit kost kostbare tijd mensen!”

Na mijn grote buikoperatie en het fantastische nieuws pakte ik mijneven heel snel weer op. Heerlijk weer regelen en zorgen! Me nuttig maken is 1000% het levensmotto al sinds ik vanaf mijn 16,5e in de verpleging zit. Mijn team werkt volop, de clienten hebben veel uitdagingen om te tackelen en ik doe het graag. Er is echter een obstakel. Het gaat niet meer zoals voorheen. De trappen, de auto in/uit, het informatie vergaren en verstrekken. Even een plens koud water over de polsen en langs de slapen, schop onder de kont, dagje vrij, lange wandeling met de hond. Wacht dat is het dus ik kan niet meer lang wandelen. Raar! Op naar de dokter, onderzoeken, lapmiddelen en weer door.

Halve kracht....kwart kracht....GEEN KRACHT!

Mijn lymfstelsel is door de operatie verstoord. Er zijn groteknopen geraakt en achteraf blijkt bij mijn geboorte de aanleg ook al verkeerd te hebben gezeten. Ik houd vocht vast, word benauwd en struikel over mijn eigen benen krijg armen moeilijker omhoog. Tot overmaat van ramp een bedrijfsongeval met 5 hechtingen in de muis van mijn duim en zenuwbeschadiging.

Door-door-door, als een malle op de vlucht voor de waarheid...

Le Intouchable


De ergotherapeut komt binnen, ze bekijkt de situatie en draagt oplossingen aan. Het liefst blijft mevrouw zelfstandig maar dat wordt al minder, soms lukt het niet meer en is het helemaal op. Gelukkig trof zij de juiste man. Hij leek ongenaakbaar en onberoerd maar de tijd en haar struikelblokken hebben hem veranderd...... hij knikt naar de ergo en stapt naar voren. “Ik help haar wel, we maken er het beste van”

Tja, en zo werd de verpleegkundige patiënt. Mijn dagen bestaan uit voelen wat kan, doen wat noodzakelijk is en genieten van verrassingen. Verrassingen van mijn lijf, mijn hoofd, mijn omgeving....of verrassingen van het weer, in de vorm van een warme zonnestraal die mijn verdriet smelt en pijnlijke lijf verwarmd.

Ik ben getrouwd, heb twee zelfstandige kinderen en twee volwassen bonuskinderen. Ben zelfs bonus “Oma” wat enorm genieten is.
Mijn revalidatie heeft 2,5 jaar geduurd, een tijd waarin ik van droomwereld “het komt goed” naar realiteit “dit is progressief” ben gestruikeld.
Ik ben veranderd en mijn omgeving met mij. De eerder verwaarloosbare kwalen en ongemakjes zijn nu obstakels omdat niets meer is zoals het hoort. In de winter baal ik van de reuma en in de zomer beknel ik door het oedeem. Mijn Brain Fog is niet opgetrokken en de chronische vermoeidheid blijkt een vijand voor het leven.

Maar ik brei, ik lees, ik schrijf en ik heb lieve vrienden en vriendinnen en doe een piepklein beetje vrijwiligerswerk.
Langzaam aan lukt het “De dag te plukken”, een wandeling met hond in de scootmobiel. Een heerlijke PALEO maaltijd met manlief of de uitgebreidde brunch met kids en aanhang afgelopen zondag...
Pijn went, (binnenkort geef ik de cursus Sterk met Pijn voor de FES) Vermoeidheid is te tackelen.

LUISTEREN LUISTEREN LUISTEREN
En wel goed en meteen, voordat je lijft gaat schreeuwen en je te laat bent.......

Het is 180’ anders en heeft heel veel bloed, zweet en tranen gekost (nog!) maar ik “ben er weer”. Een 2.0 versie maar erg anders!

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal