Doe een boekje open over reuma
Dscf1214

Jeugdreuma op de achtergrond

Een verhaal door Charlotte

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

Wie ben ik?

Ik ben Charlotte. Ik zit op het gymnasium, ik hockey en ik speel viool. Naast deze dingen heb ik ook jeugdreuma. Ik heb het al sinds dat ik 1 jaar was. Ik kan me er niet heel veel van herinneren. Nu ik 12 jaar ben, is de jeugdreuma stabiel.

Ik zie jeugdreuma wel als een deel van wie ik ben. Alleen omdat het nu zo goed gaat, zie ik het meer als iets wat op de achtergrond van mijn leven staat. Misschien komt dat ook omdat ik er zo gewend aan ben geraakt. Ik ben iemand die altijd mee wil kunnen doen met de rest. Hoeveel pijn ik ook had, ik wou gewoon zijn als iedereen. Dit heb ik altijd moeilijk gevonden omdat dit natuurlijk niet het geval is.

Nu het veel beter gaat, is dit natuurlijk veel makkelijker. Ik kan meedoen met elke gymles en ga heel soms naar het ziekenhuis. Op dit moment merk je nauwelijks dat ik jeugdreuma heb. Ik voel me hier goed bij.

Ik moet wel zeggen dat het feit dat mijn jeudreuma nu stabiel is niet per se de reden is voor mijn goede instelling. Dit heb ik altijd zo gehad. Hier ben ik best trots op.

Waarom schrijf ik dit?

Ik wil niet zielig gevonden worden. Dat ben ik niet. Er zijn op dit moment veel ergere dingen in de wereld. Daarom vind ik het al snel moeilijk om aan mensen te vertellen dat ik jeugdreuma heb. Mensen begrijpen je vaak niet en krijgen al te snel medelijden met je. Dit is iets wat ik niet wil. Jeugdreuma is daarom ook een moeilijke ziekte. Je ziet het niet aan de buitenkant. Dus of het nou slecht of goed gaat, wanneer je het mensen vertelt, zien zij dat allemaal niet.

Misschien zit ik ook in een speciale situatie. Ik heb op de basisschool altijd een meisje in mijn klas gehad die ook jeugdreuma had. Zij begrijpt mij zonder dat we er heel lang over moeten praten. Hier heb ik geluk mee gehad. Hiernaast zijn mijn ouders altijd bij me geweest. Zij begrijpen mij beter dan wie dan ook.

Ondanks dat ik het zelf misschien niet altijd doe, vind ik het wel belangrijk om er open over te zijn. Toen ik op de basisschool zat en mijn jeugdreuma heel erg was, heb ik een spreekbeurt erover gehouden. Dit heeft ervoor gezorgd dat de vragen over hoe en wat ophielden. Duidelijkheid is goed.

Nu het goed gaat, is het niet meteen nodig om aan iedereen om me heen te vertellen dat ik reuma heb. Daarom heb ik besloten dit verhaal te schrijven. Ik wil laten zien dat jeugdreuma iets is dat je op de achtergrond van je leven kan zetten als je dat wil en als dat zo uitkomt. Ik zeg niet dat dit bij iedereen handig is maar ik zeg alleen dat het bij mij goed werkt.

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal