Doe een boekje open over reuma
Img 20160816 150932

Ik dacht dat het over was

Een verhaal door carrine de Graaf

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

Na 10 jaar rust, toch weer pijn

In 2005 kreeg ik de diagnose reuma; MCTD om precies te zijn. Ontstekingen door heel mijn lijf, pijnlijke spieren en heel erg moe waren mijn klachten. Blij dat ik wist waarom ik als 37-jarige niet kon wat anderen wel deden; werken als wijkverpleegkundige, huishouden, mantelzorger en 3 kleine kinderen. Mijn lijf protesteerde en funktioneerde niet meer. Ik heb andere keuzes gemaakt en ben als zelfstandig pedicure aan de slag gegaan. Ik kon mijn planning zelf sturen en koos bewust voor ruimte tussen de klanten. Het gaf rust in mijn hoofd, waardoor de mantelzorgtaken ook beter te plannen waren. Ik ging op tijd naar bed en de kinderen genoten van een relaxte moeder.
Kleine kinderen worden groter en zelfstandiger, mijn praktijk draaide en was gezellig. Maar ik verlangde naar kennis en uitdaging. Ik voelde me al aardig oud worden, terwijl ik dat nog niet was. Ik bezocht open dagen van opleidingen en koos voor een deeltijdstudie. Het pedicuren bleef ik er naast doen.
Een deeltijdstudie blijkt wel een hele week studie van je te vragen, je zit maar 1 dag op school, maar de stof moet wel behandeld worden. Met ook nog een dag stage erbij, haalde ik in 1 jaar mijn propedeuse. De pedicure praktijk heb ik in dat jaar gestopt, de planning gaf me te veel zorgen aan mijn hoofd.
Nu ben ik aan het 2e jaar begonnen, vol optimisme, maar wat kwam de klap hard aan...
Na ruim 9 jaar zonder extreme klachten, begeeft mijn lichaam het. Weer ontstekingen, pijn over het hele lijf en heel erg moe. Ik baal, maar weet gelukkig ook hoe ik het op kan lossen.
Ik luister naar mijn lichaam en doe weer 10 stappen terug; op tijd naar bed, de boel de boel laten en vooral mijn grenzen aangeven. Ik accepteer dat mijn hoofd meer wil dan dat mijn lichaam aan kan. Na 3 dagen voel ik me weer wat beter, maar leuk is anders.

Wat anderen niet weten

Mijn innerlijke strijd is van mij, ik wil daar anderen niet mee belasten. Zij kunnen het niet oplossen, dat moet ik zelf doen. Maar hoe erg ik het vind dat ik nooit naar een concert ga waar je moet staan omdat ik bang ben voor de consequenties de volgende dag, dat weet ook niemand. Ik praat daar niet over.
Het onzekere gevoel over het ouder worden, wat hoort daar bij en wat is van de reuma? Zijn het de hormonen die dat dode gevoel in je vingers veroorzaken of hoort het bij de reuma? Moet ik daarmee naar de dokter of ben ik dan een zeur? Volgende week heb ik misschien iets ernstigs en dan moet ik weer aankloppen, dat wil ik niet. Ik ben gezond, verstandig en vooral geen aandachtstrekker.
Ik wil nog zo veel; op wereldreis met een rugzak lijkt me fantastisch. Maar eerst mijn studie afmaken en een leuke baan vinden. Ohja, dan moet ik bij die baan wel vertellen dat ik flexibiliteit nodig heb. Maar ze zijn er, en ik kan er talloze bedenken. Nu op zoek naar een werkgever die dat ook ziet. Juist door mijn reuma ben ik erg gemotiveerd om in mijn werk te bewijzen dat ik het allemaal kan, maar daar heb ik wel randvoorwaarden voor nodig.

Ik kan nog zoveel

Ik heb ervaren dat je met reuma kunt leven wanneer je de verwachtingen opzij zet en kijkt naar je mogelijkheden van dit moment. Dat is anders dan je omgeving doet, maar wanneer je het uitlegt blijkt dat het voor meer mensen goed zou zijn.
Ik loop nu 1 dag in de week stage, ga 1 dag in de week naar school, maak 2 dagen in de week huiswerk en vul de rest van de week met het huishouden en de dingen die ik leuk vind.
Ik zou graag een baan erbij hebben om het inkomen aan te vullen, maar dat kan mijn lichaam niet. Dat is een keuze die ik maak, met ondersteuning van mijn man, maar die er voor zorgt dat ik minder pijn beleef.
Over 2 jaar hoop ik klaar te zijn met de opleiding tot docent Zorg en Welzijn, ik zie een toekomst als vertegenwoordiger door middel van bedrijfspresentaties van een zorgprodukt of als ontwikkelaar van onderwijs. Een eigen bedrijf dat cursussen op maat aanbiedt bij zorginstellingen zou dan een mogelijkheid zijn, evenals het (her)schrijven van lesmethodes.
Ik heb geleerd om de ruimte te nemen, rekening te houden met mijn lichaam, maar ook om grenzen niet te schuwen. Ik zal altijd moeten luisteren naar de signalen, wanneer ik daar op reageer, zal ik een heel eind kunnen komen.

Wie ben ik?

Na 3 zwangerschappen met bekkenklachten (1997,1998,2001) kreeg ik in 2005 de diagnose MCTD. Niet leuk,maar wel duidelijk.
Ik werkte toen als wijkverpleegkundige en vertoonde steeds meer uitvalverschijnselen, na 1 jaar totale rust ging het beter. Ik ging weer aan het werk en met korte diensten op vaste dagen ging het prima. Dat gaf mij weer hoop en zelfvertrouwen.
In 2007 zette ik een pedicurepraktijk aan huis op, dit heb ik 9 jaar gedaan.
In 2015 ben ik begonnen met een studie aan de Fontys tot docent Zorg en Welzijn, ik doe nu het 2e en 3e jaar in één en loop stage op een vmbo-school.
Buiten school ben ik vooral druk met mijn 3 kinderen, ook al zijn ze groter, ik mag nog veel voor ze betekenen.
En daarnaast hebben wij 2 honden, hiermee zijn wij actief aan het werk en fokken af en toe een nest.

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal