Doe een boekje open over reuma
0978c06d428d300fc8e099f20e1d4f4a

Dagelijks gevecht met jezelf

Een verhaal door Andrea

Lees het verhaal Lees de reacties en reageer

Jaren van onbegrip tot de diagnose

Anderen zien het niet, dat creert onbegrip.
Maar je moet dagelijks een strijd aangaan met jezelf.
Daarnaast probeer je te bedenken wat anderen wel niet van je denken?
Als het even niet gaat, of je even moet gaan liggen.
Dus praat je er het liefst maar niet over.

Screenshot 2016 09 21 15 35 12 1 Klik op het blok om het te verslepen
Screenshot 2016 09 21 15 30 08 1 Klik op het blok om het te verslepen

Schuldgevoel

Als je pijn hebt en vermoeid bent dan moet je dingen laten, mensen afbellen en naar je lichaam luisteren.
Dit geeft veel schuldgevoelens.
Zodra je dan wel weer energie hebt, wil je alles doen en inhalen wat daarvoor even niet ging.
En dat is ook niet goed, dus ermee leren omgaan is het beste.
Maar ik heb moeten accepteren dat ik dingen die ik leuk vind, nooit zal kunnen doen.
Ik heb gelukkig fantastische begripvolle mensen die mij dichtbij staan.
Zou ze voor geen goud willen missen.
Maar die strijd houd in je hoofd nooit op.

Loslaten wat je niet kan veranderen

Ik heb een auto-immuunziekte (SLE) met gewrichtsreuma en chronische vermoeidheid.
Het zij zo... alles gebeurd met een reden denk ik altijd.
Het is een lang proces, maar je leert ermee omgaan en het te accepteren.
In dat lange proces leer je jezelf en je omgeving heel goed kennen.
Maar mijn dromen blijf ik houden.
Want je word heel erg creatief in aanpassingen bedenken.
Maar 1 ding is zeker, je kan het niet alleen.
En ik ben dankbaar voor alle lieve mensen om me heen!!!

Deel dit verhaal

Sprak dit verhaal je aan? Help dit verhaal te verspreiden via social media

Geïnspireerd?

Schrijf ook een boek & deel jouw ervaring!

Book share

Reacties op dit verhaal